بی روی تو گنجشکِ دلم تاب نداردبیدارم و چشمانِ ترم خواب‌ ندارد روشن بکن از آمدنت کلبه ی جان راویران شود آن‌خانه‌ که مهتاب ندارددور از همه‌یِ بتکده ها،شاعرِچشمتغیر از خم ابروی تو محراب نداردگفتی که‌ رعایت بکنم رسمِ ادب رامیل و هوس و وسوسه آداب ندارددردا که پسِ پنجره از شورِ نبودتچندی ست که گلدانِ غزل آب نداردآن تازه اناری‌که نشاندی پسِ پرچیناز دست خزان شاخه‌ی شاداب نداردبانو عسلم، شهرِ سراسر گلِ شیرازغیر از تو و تو‌ غنچه‌ یِ جذاب نداردعلی قیصری

گلِ خوش منظره یِ باغِ بهارم تو و تونوبرِ تازه تر از سیب و انارم تو و توگرچه در دشت‌ غزل تازه‌غزالم شده‌ ای کرده‌ای‌ مست وپلنگانه‌ شکارم تو و‌ تو گفتم از سوز دلم زخمه زنم بر تن سازکه شود زمزمه‌درسیم سه تارم تو و تودر فرحنایِ سکوت از تب دنیایِ شلوغمعنی حوصله در صبر و قرارم تو و توبزن آتش‌به سراپای شب از شعله‌ی رخمهرِ آتشکده یِ شهر و دیارم تو و توبسته‌ام‌دل‌به‌رخ وچشم ولب‌و باغ تنتقاب پُر جاذبه یِ نقش و نگارم تو و توتو و تو‌ وردِ زبانِ منِ تنها شده استهمدل وهمنفس ومونس‌و یارم تو وتودر پسِ پنجره ها

در دیارِ خفقان شکوه‌یِ کم بی شرفی ستهمرهی با‌‌ صفِ بیدادِ ستم بی شرفی ستگرچه دارد سرِ منبر سخن از خیر و صلاح کُنج‌خلوت هدفِ‌ شیخِ‌ حرم بی‌شرفی ست آن که شد مستبدِ خیره سر و کهنه پرست هنرِ نافذِ او تا به عدم بی شرفی ستزیر چنگالِ شب از آتشِ سرکوبِ قیامگر برای وطنم سر ندهم بی شرفی ستتو که بر روی زبانت زده ای مُهر سکوتسهم ساکت شدنِ اهلِ قلم بی شرفی ستزاده‌یِ‌ پارسم وپارسی سخنِ جد من‌ استعربی گفتنِ در میهنِ جم بی شرفی ستتوده یِ معترضِ بی کسِ مذهب زده را کشتن و‌سینه زدن زیرِ عَلَم بی شرفی ستعسلم، شُر

گرچه فتوا داده اهریمن به سرکوبِ قیامبرخودش می لرزد از پیغامِ مکتوبِ قیامدر شعارِسرنگونی ساز وحدت لازم استدر صف مردم تَفرق نیست مطلوبِ قیام هرزمان پشت و پناه کاوه یِ میهن شدیممی شود ضحاکِ بد کردار، مغلوبِ قیاماتحاد و همدلی را بانگ همراهی بزنتا شود هر خائن بلفطره مرعوبِ قیامآید‌ از آن سوی آزادی که احیاگر شوددوره ی بالندگی را رهبر خوبِ قیاممی نشاند بربلندایِ وطن بادستِ خویشپرچم افتاده را سردارِ محبوبِ قیاممیدهیم بانوعسل بامُشتِ پیروزی شعاردر سه راه پیچِ آزادی به اسلوبِ قیامعلی قیصری

ای باغِ تنت بویِ خوشِ گندم و شالیای زلف تو سرگشته تر از بادِ شمالیهر غنچه ی نشکفته نشیندبه شکوفهاز بوی تو در لادنِ گلدشتِ معالی چشمانِ منِ منتظر از دردِ نبودتشد ثانیه ها خیره به رنگِ گلِ قالیاز راه بَوان آمدم این دفعه به شیرازتا پرسه زنم در اِرم شهرِ خیالی در شهرِ رز و آینه و نم نم بارانترسم نکشد چشمه ی شعرم به زلالیباآنکه توجایم ندهی گوشه ی ذهنتهرگز نشود در دل من جای تو خالیپیچدعسلم عطر نفسهای تو در شهر از باغِ نظر تا اِرم و سمتِ معالی علی قیصری

هنوز از ناز کردن در مسیرِ باغ نسرینتمدامم‌ میبری دل از لب‌ِ خندان‌ِ شیرینتهنوز ازدوری‌ات‌ چون‌شرشرِفواره میریزددمادم اشکِ غم از مژه هایِ یارِ دیرینت صبارا در مسیر کوچه بوییدم که فهمیدمگرفته عطر ناب‌از دامنِ گلریزِچین چینتدرین‌‌شبهای وحشت‌ زا ندارم‌حسِ‌آرامشمگر آندم که بگذارم‌ سرم را روی بالینتهمان‌عصری‌که‌درجشن‌ِشقایقها تورادیدمچه‌میشدمیگرفتم‌بوسه‌از لبهای نوشینتشکوهِ‌ شهرِشیرازی‌که‌ازبویت شکوفا شدتن گل هایِ بادام از هُمیجان تا دهالینتبه‌ دورِ چترِ نیلوفر پریدن‌ کرده‌اند آغازقناریهایِ رنگین بال